OBSADA:
Joe: Joe Mantegna
Alice Tate: Mia Farrow
Doug Tate: William Hurt
Hilda: June Squibb
Vicki: Judy Davis
Monica: Marceline Hugot
Kate: Dylan O'Sullivan Farrow
Dennis: Matt Williamson
Trener: Billy Taylor
Helen: Holland Taylor
Nina: Robin Bartlett
Penny: Linda Wallem
Nancy Brill: Cybill Shepherd
Ed: Alec Baldwin
Dorothy: Blythe Danner
Sue: Caroline Aaron
Kimberly: Alexi Henry
Profesor: James Toback
Muza: Bernadette Peters
Modelka: Elle Macpherson

---

OPIS:
Tytułowa bohaterka (Mia Farrow) komedii Woody'ego Allena "Alicja" (1990) ma trzydzieści parę lat, męża biznesmena (William Hurt), dzieci. Należy do najbogatszego towarzystwa i strasznie się nudzi. Podświadomie żyje romantycznymi, nieokreślonymi mrzonkami, prostolinijna, naiwna mimo wieku, mieszczka. Jej marzenia grzeszą tanim sentymentalizmem jak z pamiętnika grzecznej panny nie z tej epoki. Nadmiar wolnego czasu zapełnia biegając po lekarzach ze swymi urojonymi schorzeniami. Przyjaciółki polecają jej Chińczyka, dra Yanga, mistrza akupunktury i wschodniej medycyny. Ten szybko odkrywa, że przyczyną jej urojonych dolegliwości jest brak kochanka. Zapisuje więc stosowne mikstury. I natychmiast pojawia się pewien saksofonista (Joe Mantegna). Gdy zaczynają działać specyfiki dra Yanga, liryczna komedia przeradza się w baśń. Alicja staje się niewidzialna, może wreszcie poznać prawdziwe oblicze małżonka i szczerość przyjaciółek. Uświadamia sobie, że życie, jakie dotąd prowadziła, to tylko zbiór przypadków. Nigdy sama o niczym nie zdecydowała. Gdy w kinie zobaczy film o Matce Teresie z Kalkuty, zrozumie, że jej powołaniem jest opieka nad dziećmi. Allen dokonuje kolejnej wolty - komedia i baśń zmieniają się w film całkiem serio. Swą bohaterkę traktuje przez cały czas niezwykle dobrotliwie. Niemal bez śladu zwykłej dla niego ironii i złośliwości. Pokpiwa sobie z niej czasem, ale bardzo delikatnie. Odbija sobie za to na męskich bohaterach: od męża, przez saksofonistę, po stado gości na bankiecie, rysując ich grubą krechą, bez cienia retuszu.