Cecylia (Mia Farrow), bohaterka "Purpurowej róży z Kairu" jest niezręczną kelnerką z podrzędnej knajpy w dobie wielkiego kryzysu, budującą sobie w ciemnej salce dzielnicowego kina własny kącik niemożliwych do spełnienia marzeń. Kino jest dla niej azylem, ucieczką w inne, lepsze życie, świat iluzji pozwalający na oderwanie się od codzienności, od garkuchni, od bezrobotnego, wciąż pijącego i bijącego męża. A w kinie może zdarzyć się cud. Jej marzenia zmaterializują się. To do niej zejdzie z ekranu obiekt jej westchnień, podziwiany bohater salonowego romansu i razem opuszczą salę kinową. Pomysł fabularny prosty, ale jakże efektowny. Fikcja ekranowa zmieszała się z życiem. Ale to jeszcze nie koniec. Woody Allen wprowadza bowiem wyższy stopień komplikacji - w akcję włącza się aktor grający postać uciekiniera z ekranu. Oglądamy trzy przemieszane ze sobą światy: smutny świat Cecylii, niewolny od kłopotów, ale fascynujący swym powierzchownym blichtrem świat aktorów i producentów Hollywoodu oraz wyimaginowany, wykreowany z marzeń i maszyn do pisania scenarzystów doskonały świat filmu. Mimo lirycznego klimatu i ostentacyjnie manifestowanej sympatii dla bohaterki Allen ani przez chwilę nie zapomniał, że zrealizował komedię z satyrycznym ostrzem wycelowanym w "fabrykantów snów", do których sam także należy. (rzeczpospolita.pl)

---