"Wnętrza" (1978) to pierwszy dramat psychologiczny w twórczości Woody'ego Allena, studium skomplikowanych relacji międzyludzkich, bliskie dramatom Ingmara Bergmana. "Ludzie obrazili się na mnie - mówił Allen w rozmowie ze Stigem Bjorkmanem - nie tylko za to, że ja, ich ulubiony komik, miałem ambicję zrobienia czegoś innego, ale także za to, że zaserwowałem im właśnie taki rodzaj dramatu psychologicznego. Nie odpowiadał im ten śmiertelnie poważny ton, który osobiście ja bardzo cenię. Poza tym nie zapominajmy, że zrobiłem film psychologiczny po raz pierwszy w życiu i bardzo przeszkadzał mi brak umiejętności i doświadczenia".

Eve (Geraldine Page) jest cenionym architektem wnętrz. Jednak jej talenty ograniczają się jedynie do sfery zawodowej - jako żona i matka zawiodła całkowicie. Zaślepiona zawodową ambicją, egoistyczna i zaborcza, nie potrafiła nawiązać prawdziwych więzi z mężem Arthurem (E. G. Marshall), a córkom (Diane Keaton, Mary Beth Hurt, Kristin Griffith) wpoiła wygórowane ambicje i uczuciową rezerwę. Arthur przez lata pozostał uległy wobec apodyktycznej żony, jednak gdy poznał naturalną i serdeczną Pearl (Maureen Stapleton), związał się z nią na stałe. Jego decyzja wywołała głęboki konflikt w rodzinie.

Film inspirowany życiem wielkiego szwedzkiego reżysera Ingmara Bergmana, opowiada historię pewnej rodziny i stosunków panujących wśród jej członków. Są tam trzy siostry - Joey (Mary Beth Hurt), Renata (Diane Keaton), i Flyn (Kristin Griffith), zamożny ojciec Arthur i jego żona i matka córek Eve. Film pokazuje skomplikowane stosunki jakie panują między skrajnie różnymi córkami , ich relacje z dominującą matką i ojcem szukającym innego życia poza domem. Na początku filmu ojciec porzuca żonę na rzecz Pearl, młodej, wesołej i kontrastowo innej od Eve kobiety. Nawet ubiorem się różnią. Eve jest zawsze surowa, szara i nieciekawa, a Pearl ubiera się w czerwone zwiewne sukienki i jest bardzo kokieteryjna. Rozstanie Eve z Arthurem jest dla sióstr okazją do stworzenia nowych stosunków z opuszczoną i osamotnioną matką. Film ma powolny i nieszpieszny rytm, a spokojna atmosfera wzmacniana jest tak też muzyką. Film jest trudny, wymaga uwagi ale daje wiele satysfakcji zarówno z gry aktorskiej, jak i z dialogów i fabuły. Świetne kino psychologiczne. Polecam....

opis - SUEZ

---