OBSADA: Leonard Zelig:
Woody Allen Dr
Eudora Fletcher:
Mia Farrow Dr Sindell:
John Buckwalter
Dr Birsky:
Paul Nevens Martin Geist:
Sol Lomita Siostra
Ruth:
Mary Louise Wilson Panna Baker:
Sharon Ferrol Charles
Koslow:
Richard Litt Martinez:
Dimitri Vassilopoulos Paul
Deghuee:
John Rothman Siostra Meryl:
Stephanie Farrow
Matka dr Fletchera:
Jean Trowbridge Lita Fox:
Deborah Rush
Helen Gray:
Jeanine Jackson Żona Zeliga:
Erma Campbell
Carter Dean:
Bernie Herold Susan Sontag:
Susan Sontag
Saul Bellow:
Saul Bellow Bruno Bettelheim:
Bruno Bettelheim
Calvin Turner:
Marshall Coles Sr. Mike Geibell:
Jack Cannon
Ted Bierbauer:
Theodore R. Smits
OPIS: Kolejna komedia Mistrza absurdu. Historia dziwacznego człowieka
który, natychmiast upodabnia się do otoczenia i do osób, które go otaczają i co
wywołuje komiczne sytuacje i zwroty w akcji.W filmie wykorzystano czarno-białe
filmy z lat 30-tych w których występują autentyczne postacie z tamtych lat np:
Al Capone, Ch.Chaplin a także Hermann Goring, Josef Goebbels i wielu innych. Umiejętny
i pomysłowy montaż dodaje uroku filmowi i sprawia, że ogląda się go bez znudzenia.
Za pomocą efektów specjalnych niektóre sceny zostały "postarzone" aby
wywołać wrarzenie autentycznych dokumentów z lat 30-tych.Równoległy wątek to usiłująca
"złapać" Zeliga dr.psychiatrii Eudora Fletcher (M.Farrow), i nieunikniona
w filmach Allena miłosna gra zarówno słów jak i gestów pary bochaterów. Zabawny
ale i pouczajacy film ludziach, ich słabościach a także wpływie osobowości na
bieg zdarzeń zarówno historycznych jak i z kręgu tzw. pop-kultury. W filmie nie
brak oczywiście, niesamowitych dialogów i słownych potyczek. które są znakiem
rozpoznawczym Allena.
"100 filmów, które powinniście obejrzec jeśli znajdziecie okazję"
Jan F. Lewandowski, Jan Słodowski
Nawiązujący do radyji amerykańskiej
komedii Woody Allen wykreował postać sympatycznego niezdary, którego działania
nieustannie rozmijają się z intencjami, lecz ostatecznie kończą się one powodzeniem.
Kwestia tożsamości jest dla niego sprawą zasadniczą. Podobnie w "Zeligu",
filmowej biografii niejakiego Leonarda Zeliga, który na przełomie lat dwudziestych
i trzydziestych zachorował na osobliwą chorobę braku tożsamości, polegająca na
upodobnianiu się do otoczenia. Miedzy Chińczykami Zelig Żółknie, a jego oczy stają
się skośne, między grubasami grubnie, a midzy Chasydami rosną mu pejsy i broda.
Jest to postać całkowicie zmyślona, lecz reżyser nadaje jej pozory autentyczności,
posługując się taśmami autentycznymi z przeszłości i podrabianymi na autentyczne.
W efekcie Zelig pojawia się na ekranie wtowarzystwie postaci historycznych, a
więc z Chaplinem, ze sławnym lotnikiem Lindberghiem, wreszcie z Adolfem Hitlerem
na parteitagu w Norymberdze. Zaś taśmy z przeszłości uzupełniają późniejsze wspomnienie
o Zeligu np. Saula Bellowa i Susan Sontag. Perfekcja tego filmu polega na zdumiewającej
technice operowania zdjęciami archiwalnymi i na wpisywaniu w nie zdarzeń z fikcyjnej
biografii fikcujnego bohatera, co stwarza złudzenie prawdy. Dziwaczna choroba
Zeliga ( w tej roli reżyser Woody Allen) rozwija sie jakby z podwójną siłą. Raz,
że pojawia się w kraju z silnym kultem dla kariery, a po drugie, nałozyły się
na nią żydowskie skłonności do wtopienia się w tło w celu uniknięcia dyskryminacji.
Historia Zeliga to przykład dążności asymilacyjnej doprowadzonej do absurdalnej
przesady, historia przewrotna i zabawna. Jedna z najlepszych w dorobku reżyserskim
Allena, a może nawet najlepsza.
"
Jest to film niezwykły, wyjątkowy
w swej koncepcji, nawet jeśli - jak się wydaje - zapożycza z Obywatela Kane'a
ideę rzeomego dokumentu epoki."
Robert Benayoun.
